• DP Portrait August-2013 Web
    Γεννημένος στην Αθήνα το 1964, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου κέρδισε νωρίς την αναγνώριση ως ζωγράφος και κομίστας πριν το ενδιαφέρον του στραφεί στις παραστατικές τέχνες ως σκηνοθέτης, χορογράφος, περφόρμερ και σχεδιαστής σκηνικών, κοστουμιών, μακιγιάζ και φωτισμών.

    Πριν ξεκινήσει τις σπουδές του στην ΑΣΚΤ μαθήτευσε με τον εμβληματικό ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη.

    Το 1986 ίδρυσε την Ομάδα Εδάφους ως αρχικό όχημα για τις πρώτες του παραγωγές, υβρίδια σωματικού θεάτρου, πειραματικού χορού και περφόρμανς αρτ. Με τις απαρχές της στο άντεργκράουντ, η ομάδα ξέφυγε από τα εσκαμμένα και απέκτησε έναν ολοένα διευρυνόμενο αριθμό πιστών οπαδών. Η ΜΗΔΕΙΑ (1993) σηματοδότησε το πέρασμα της ομάδας στις μεγάλες σκηνές και θεωρείται το κατεξοχήν δείγμα γραφής της. Η Ομάδα Εδάφους μέτρησε 17 χρόνια ώς το 2002 αφήνοντας ανεξίτηλη την σφραγίδα της στην ελληνική καλλιτεχνική σκηνή.

    Το 2004 ο Παπαϊωάννου έγινε ευρύτατα γνωστός ως ο δημιουργός των Τελετών Έναρξης και Λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας του 2004.

    Σε νέο ξεκίνημα το 2006, με το έργο του ‘2’, βρέθηκε στην παράδοξη θέση να δημιουργεί πρωτοποριακά έργα σε μεγάλα Αθηναϊκά θέατρα που κατέρριπταν ρεκόρ αριθμού παραστάσεων, πουλώντας πάνω από 100,000 εισητήρια.

    Το 2009 άρχισε να χρησιμοποιεί αυτή την πλατφόρμα για να δημιουργήσει θεατρικά πειράματα μεγάλης κλίμακας: το ΠΟΥΘΕΝΑ (2009), για τα εγκαίνια του ανακαινισμένου Εθνικού Θεάτρου, και το ΜΕΣΑ (2011), για το Θέατρο Παλλάς.

    Το 2012, αφαιρώντας από τη δουλειά του κάθετι που δεν ήταν απολύτως απαραίτητο, δημιούργησε την ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ για το Φεστιβάλ Αθηνών, που τον έφερε ξανά επί σκηνής ύστερα από μια δεκαετή αποχή.

    Στην ίδια αναζήτηση του απλού, δημιούργησε το STILL LIFE (2014), το πρώτο του έργο που περιόδευσε ευρέως στην Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Ασία και την Αυστραλία.

    Το 2015 δημιούργησε την Τελετή Έναρξης για τους Πρώτους Ευρωπαϊκούς Αγώνες στο Μπακού το 2015.

    Τα 25 έργα του Παπαϊωάννου καλύπτουν όλο το φάσμα από το μαζικό θέαμα με τους χιλιάδες ερμηνευτές ως το εντελώς προσωπικό και οικείο, και έχουν παρουσιαστεί σε μεγάλη ποικιλία χώρων, από το περίφημο θέατρο της ‘κατάληψης των καλλιτεχνών’ στην Αθήνα, ως το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και από στάδια Ολυμπιακών διαστάσεων ως το Τεάτρ ντε λα Βιλ στο Παρίσι και το Τεάτρο Ολίμπικο στη Βιτσέντζα.

    Το 2017 δημιούργησε το ΜΕΓΑΛΟ ΔΑΜΑΣΤΗ, το πρώτο του διεθνές εγχείρημα με 10 συμπαραγωγούς περιλαμβανόμενου και του Φεστιβάλ της Αβινιόν. Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΜΑΣΤΗΣ πραγματοποιεί διεθνή περιοδεία προγραμματισμένη για μέχρι το 2019. 

    Το 2018 ο Δημήτρης θα είναι ο πρώτος δημιουργός νέου έργου, πλήρους διάρκειας, για το Χοροθέατρο Πίνα Μπάους του Βούπερταλ.


    • 1/4
      ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΑΠΟ ΕΡΓΑ (1987-2012)
    • 2/4
      ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΡΓΩΝ 2001-2012
    • 3/4
      ΣΥΝΤΟΜΟ PROMO REEL
    • 4/4
      ΟΛΟΚΛΗΡΟ PROMO REEL
    Previous
    Next

  • Ήταν Αύγουστος του 1986. Ήμουν φοιτητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και είχα ήδη μυηθεί στην τεχνική χορού του Erick Hawkins. Συμμετείχα ήδη σε παραστάσεις ως χορευτής εκείνο τον καιρό και μου είχε δοθεί η ευκαιρία να πειραματιστώ ως σχεδιαστής κοστουμιών, σκηνικών και μακιγιάζ. Είχα μόλις γυρίσει από τη Νέα Υόρκη όπου είχα παρακολουθήσει εντατικά μαθήματα της τεχνικής Butoh μέσα σ’ έναν καταιγισμό ερεθισμάτων από την πρωτοποριακή τέχνη της εποχής. Είχα γυρίσει μόνο και μόνο για να μαζέψω τα πράγματά μου και να νοικιάσω ένα μικρό διαμέρισμα ως αποθηκευτικό χώρο, ώστε να μπορέσω να επιστρέψω στη Νέα Υόρκη και να συμμετάσχω σε μια παραγωγή του La MaMa E.T.C. ως ερμηνευτής και χορογράφος. Τη μέρα ακριβώς που αυτά τα σχέδια ναυάγησαν με επισκέφτηκε η Αγγελική Στελλάτου. Βγήκαμε στην ταράτσα και παίξαμε• ήθελα πολύ να της δείξω όσα είχα μάθει στη Νέα Υόρκη. Αν και δεν το ξέραμε εκείνη τη στιγμή, αυτή έμελλε να είναι η πρώτη πρόβα της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ. Παρουσιάσαμε το πρώτο μας έργο, ΤΟ ΒΟΥΝΟ (1987), στο studio της Μαίρης Τσούτη μαζί με άλλα έργα που είχαν χορογραφήσει μαθητές της. Έπειτα αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε το κομμάτι στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έπρεπε να βρεθεί ένα όνομα για μας. Ο συμφοιτητής και φίλος μου Ζάφος Ξαγοράρης, αστειευόμενος, πρότεινε το όνομα «ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ» – και έτσι βαφτιστήκαμε. Αργότερα μας επέλεξαν να εκπροσωπήσουμε την Ελλάδα στη 2η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου στην Βαρκελώνη. Συνέθεσα για την περίσταση το δεύτερο έργο μας, ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ (1987).

    Μετά η Αγγελική έφυγε για να σπουδάσει στη Νέα Υόρκη και εγώ γνωρίστηκα με τον Σταύρο Ζαλμά. Έφερα σ' επαφή τον Σταύρο με τη σωματική γλώσσα στην οποία πειραματιζόμουν και ξεκινήσαμε πρόβες. Τότε ζήτησα από τον φίλο μου Βαγγέλη Παπαδάκη, ο οποίος ήταν εργάτης σε οικοδομές εκείνη την εποχή, να συμμετάσχει στο έργο που γεννιόταν σιγά- σιγά – ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ Ι (1988). Το πρωτοπαρουσιάσαμε στην Ελευσίνα μαζί με ΤΟ ΒΟΥΝΟ (η Αγγελική είχε επιστρέψει εν τω μεταξύ από τη Νέα Υόρκη). Η ανταπόκριση του κοινού ήταν ενθαρρυντική. Μας επέλεξαν και πάλι να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας στη Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου, αυτή τη φορά στη Μπολόνια, και έτσι συνέθεσα ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΙΙ (1988), με κύριο πρόσωπο την Αγγελική. Λάβαμε πολύ καλές κριτικές στη Μπολόνια και παρουσιάσαμε τα δύο έργα μαζί σε μια βραδιά στην Αθήνα, με μεγάλη επιτυχία.

    Λίγο αργότερα με πλησίασε ο Νίκος Αλεξίου και μου πρότεινε να συνθέσω ένα έργο για μια εγκατάστασή του με επτά γούρνες γεμάτες νερό· βρήκα την πρόταση ενδιαφέρουσα αλλά είχα ήδη πάρει την απόφαση να φύγω από την Ελλάδα. Είχα ζητήσει από τον Robert Wilson να παρακολουθήσω τις πρόβες του ως άμισθος ασκούμενος βοηθός και μου είχε απαντήσει με μια πρόσκληση να πάω στο Αμβούργο για την προετοιμασία του έργου The Black Rider: The Casting of the Magic Bullets (1990). Βρέθηκα λοιπόν να παρακολουθώ τον Robert Wilson, τον Tom Waits και τον William S. Burroughs να συνεργάζονται στη δημιουργία αυτού του έργου.  Έζησα από κοντά τη συνεργασία, και είδα τον τρόπο που οργανώνεται και εκτελείται μια τεράστια παραγωγή. Και όλα αυτά στην Γερμανία. Ο Wilson με προσκάλεσε ως stand-in για τα φώτα στην παραγωγή του Οrlando (1989) στο Βερολίνο. Έτσι πήγα στο Βερολίνο και, όσο ήμουν εκεί, έπεσε το Τείχος και εγώ ερωτεύτηκα για τρίτη φορά στη ζωή μου· ο έρωτάς μου ήταν αυτός που μ’ έφερε για πρώτη φορά σ’ επαφή με το έργο του Richard Strauss τα Τέσσερα Τελευταία Τραγούδια (Vier letzte Lieder, 1948). Όλα αυτά σε ένα διάστημα δύο μηνών. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, η Μαίρη Τσούτη μου πρότεινε να λάβω μέρος σε ένα project της στο Πανεπιστήμιο του ΜΙΤ στη Βοστώνη. Έμεινα εκεί για δύο μήνες. Τη χαραυγή μιας από τις τελευταίες μέρες μου εκεί, καθώς άκουγα για πολλοστή φορά τα Τέσσερα Τελευταία Τραγούδια του Strauss, συνέθεσα στο μυαλό μου ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ (1990).

    Όταν επέστρεψα στην Αθήνα, για να ανεβάσω ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ήμουν ένας διαφορετικός άνθρωπος. Ήμουν σε κατάσταση σοκ. Το σύμπαν του Robert Wilson είχε πυροδοτήσει μια έκρηξη μέσα μου – ήταν μια αποκάλυψη. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμουν το θεατρικό χώρο και τη θεατρική πράξη είχε αλλάξει ριζικά. Η ένταση των εμπειριών μου άρχισε να διοχετεύεται στην τέχνη μου μετά από τον τυφώνα των προσωπικών, καλλιτεχνικών και ιστορικών γεγονότων που με συνεπήραν στο Βερολίνο. Η σύνθεση του ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS δεν πήρε πάνω από δύο βδομάδες και αποδείχτηκε η πρώτη μεγάλη μας επιτυχία. Είχαμε μόλις αρχίσει να αντιλαμβανόμαστε ότι συγκροτούσαμε ομάδα. Τότε ο Γρηγόρης Λαγός, συμφοιτητής μου από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, πρότεινε να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας στην «κατάληψη» που ήταν γνωστή ως Κτίριο Καλλιτεχνών (γωνία 3ης Σεπτεμβρίου 42 και Πολυτεχνείου). Η Αγγελική, ο Σταύρος, ο Νίκος Αλεξίου και εγώ, δουλεύοντας με τα χέρια μας, μεταμορφώσαμε τέσσερα μεγάλα δωμάτια του κτιρίου σε ένα μικρό εναλλακτικό θέατρο. Παρουσιάσαμε ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ εκεί, πριν ξεκινήσουμε για μια μικρή περιοδεία ανά την Ελλάδα (το κομμάτι είχε διάρκεια μόλις 22 λεπτά). Μετά συνέθεσα άλλα δύο κομμάτια ( ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ, ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΗΧΟΥΣ) ένα με τον Σταύρο και ένα με τον Βαγγέλη, πάντα σε συνεργασία με τον Νίκο Αλεξίου. Αυτή η νέα τριλογία, με τίτλο  ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (1991), έκανε πρεμιέρα στο νέο μας θέατρο. Η προσέλευση του κοινού ήταν μια τεράστια έκπληξη. Ήταν απίστευτο: είχαμε γίνει must στην αθηναϊκή καλλιτεχνική κοινωνία. Αυτό ήταν το πραγματικό σημείο αφετηρίας της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ και ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ λειτούργησαν ως το πρώτο μανιφέστο της ηθικής και καλλιτεχνικής μας προσέγγισης στο θέαμα. Ήταν ένα υβρίδιο, οπωσδήποτε παράξενο, κάπως γοητευτικό για μας και μάλλον πρωτότυπο για την εποχή.

    Είχα περάσει από τη ζωγραφική στο χορό για όλους τους λάθος λόγους, όσο σημαντικοί και αν ήταν. Ασκώντας έντονα το σώμα μου είχα καταφέρει να εξισορροπήσω κάπως την εγκεφαλικότητά μου και την υπερχειλίζουσα συναισθηματική μου προσέγγιση στη ζωή. Η αμεσότητα και η ένταση της επικοινωνίας που έχει ένας καλλιτέχνης με το κοινό του όταν χορεύει φαινόταν να μου ταιριάζει πιο πολύ. Ως δημιουργός comics είχα ήδη βρει μια δυναμική επικοινωνίας με το κοινό και δεν είχα απομονωθεί σε γκαλερί και ιδιωτικές συλλογές όπου συνήθως καταδικάζονται οι εικαστικοί. Μόνο με την ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ, στον κόσμο της σκηνικής τέχνης, ανακάλυψα τον καλύτερο τρόπο για να εκφραστώ ως καλλιτέχνης. Η ανάγκη μου για συνεργασία γειωνόταν πολύ περισσότερο με το χορό παρά με τη ζωγραφική. Είχα βρει το έδαφός μου. Αυτό ήταν το κατάλληλο για να ζωγραφίσω ως ζωγράφος· αυτό ήταν το κατάλληλο για να πω τις ιστορίες μου ως δημιουργός comics και αυτό ήταν το κατάλληλο πλαίσιο για να υπάρξω ως ερμηνευτής. Επιπλέον, όπως θα ανακάλυπτα με τον καιρό, αυτή ήταν η κατάλληλη συνθήκη για να εμπνέω ανθρώπους. και αυτό έκανα, για 17 χρόνια, διατηρώντας την ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ  ως το καταφύγιο των καλύτερων αγέννητων ιδεών μου, ως το λιμάνι που μου προσέφερε την δυνατότητα της ελάχιστης έκπτωσης στα ιδανικά μου και ως το λίκνο της θερμότερης πίστης και αγάπης που μπορούσα να εμπνεύσω και να μεταγγίσω σε μια ομάδα .Ήταν πιθανόν η απόλυτη θεραπεία μου, ο δικός μου μικρόκοσμος.

    Φαινόταν φυσικό τότε, όσο εξωπραγματικό και αν φαίνεται τώρα, ότι παρά την απόλυτη απουσία χρηματικών πόρων, τόσοι πολλοί καλλιτέχνες με διαφορετική προέλευση δούλεψαν τόσο σκληρά, επένδυσαν τόσο πολύ, ανακάλυψαν την κλίση τους και τον επαγγελματισμό τους πάνω στην πράξη, κρατήθηκαν ενωμένοι τόσα χρόνια και κατάφεραν να φτιάξουν μια κατάσταση, μια ιδέα, που γέννησε μια καινούργια γλώσσα, που επηρέασε το τοπίο των σκηνικών τεχνών στο χώρο μας. Αυτό το πνεύμα τροφοδότησε το μεγαλύτερο επίτευγμα της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ: τη δημιουργική ομάδα που συνέθεσε τις ΟΛΥΜΠΙΑΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ. Δεν έχει σημασία που η ομάδα διαλύθηκε επίσημα πριν από το 2004. Άνθρωποι ήρθαν και έφυγαν, υπήρξε μπόλικο δράμα, παρεξηγήσεις και ζευγαρώματα. Προσπάθησα να κρατήσω τις ισορροπίες υποστηρίζοντας τις σχέσεις αγάπης και αποφεύγοντας τις συγκρούσεις, κάτι που κάποιες φορές αποδείχτηκε καταστροφικό, κυρίως για την συναισθηματική μου γαλήνη. Μετά την παραγωγή της ΜΗΔΕΙΑΣ (1993), η μεγιστοποίηση της επιτυχίας της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ και οι παραγγελίες που άρχισαν να έρχονται όξυναν τις ικανότητες της ομάδας, μετατρέποντάς μας κατά κάποιο τρόπο σε commandos καλλιτεχνικής παραγωγής. Εγώ σταδιακά παγιδεύτηκα καλλιτεχνικά και συναισθηματικά σε αυτό που είχα δημιουργήσει. Λίγο πριν από την παραγωγή της ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΔΙΨΑΣ (1999) ένιωσα την έλευση μιας κρίσης. Το 2000 η κρίση έφτασε και οδήγησε σε μια ανεπανόρθωτη ρωγμή στη σχέση μου με την Αγγελική. Συνέθεσα το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (2001), και η Αγγελική έφυγε από την ομάδα. Ήταν η ώρα της αλλαγής και, έπειτα από 17 χρόνια, η ώρα του τέλους της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ.
    Η ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ ιδρύθηκε το 1986 από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου και την Αγγελική Στελλάτου. Μέχρι το 2002, κλείνοντας έναν κύκλο 16 ετών, παρουσίασε 17 έργα σε σύλληψη, σκηνοθεσία, χορογραφία και παραγωγή του Δημήτρη Παπαϊωάννου, και πραγματοποίησε 340 παραστάσεις.

    Συνεργασίες της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ

    Στη μουσική και τους ήχους:

    Παύλος Αβούρης (Ήχοι - ΜΗΔΕΙΑ, ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΦΕΓΓΑΡΙΑ - ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΟΥ ΡΟΔΟΥ)
    Κωνσταντίνος Βήτα - K. BHTA (Μουσική - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ)
    Μιχάλης Εμπέογλου (Ήχοι - ΔΩΜΑΤΙΟ Ι, ΔΩΜΑΤΙΟ ΙΙ)
    Δημήτρης Ιατρόπουλος (Ήχοι - ΔΩΜΑΤΙΟ Ι, ΔΩΜΑΤΙΟ ΙΙ, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS)
    Δημήτρης Καραγεώργος (Μουσική - ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ)
    Γιώργος Κουμεντάκης (Μουσική - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ, Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΆΡΤΑΣ, Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, TΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ, ΦΕΓΓΑΡΙΑ - ΣΑΠΦΩ,  Ήχοι - ΦΕΓΓΑΡΙΑ - ΣΑΠΦΩ)
    Βασίλης Κουντούρης - Studio 19 (Ήχοι - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ)
    Κώστας Μπόκας (Μουσική - ΤΟ ΒΟΥΝΟ)
    Κώστας Μπώκος – Studio 19 (Ήχοι - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ)
    Ιάννης Ξενάκης (Μουσική - ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΞΕΝΑΚΗ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ)
    Μάνος Χατζιδάκις (Μουσική - ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ)

    Στα σκηνικά και κοστούμια:

    Νίκος Αλεξίου (Σκηνικά - ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS, TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΜΗΔΕΙΑ)
    Ζάφος Ξαγοράρης (Σκηνικά - ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ)
    Γιάννος Ξενής (Κοστούμια - ΜΝΗΜΕΙΟ)
    Μιχάλης Παπαντωνάκης (Βοηθός Σκηνογράφου - ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ)
    Νίνα Παππά (Σκηνικά - ΤΟ ΒΟΥΝΟ)
    Λίλη Πεζανού (Σκηνικά - Κοστούμια - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ, ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΞΕΝΑΚΗ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ• Σκηνικά - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ)
    Σωκράτης Σωκράτους (Σκηνικά - Κοστούμια - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ)

    Στα φώτα:

    Αλέκος Γιάνναρος (Σχεδιασμός Φωτισμών - Ανθρώπινη Δίψα, Δράκουλας, Ενός Λεπτού Σιγή, Η Καταιγίδα, Ορέστεια Ξενάκη - Ακολουθία Αισχύλου)
    Εμμανουήλ Κουτσουρέλης (Σχεδιασμός Φωτισμών - ΔΩΜΑΤΙΟ Ι, ΔΩΜΑΤΙΟ ΙΙ)
    Γιούλα Κρανιώτη (Σχεδιασμός Φωτισμών - ΦΕΓΓΑΡΙΑ)
    Βασιλική Λακταρίδου (Σχεδιασμός Φωτισμών - ΜΗΔΕΙΑ, ΜΝΗΜΕΙΟ)
    Ελευθερία Ντεκώ (Σχεδιασμός Φωτισμών - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ)
    Παναγιώτης Μανούσης (Σχεδιασμός Φωτισμών - ΜΗΔΕΙΑ)
    Λίνος Μεϊτάνης (Βοηθός Φωτιστή - ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ, Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΞΕΝΑΚΗ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ)

    Στο μακιγιάζ:

    Άγγελος Μέντης (Σχεδιασμός Μακιγιάζ - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ, ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ, ΜΗΔΕΙΑ, ΜΝΗΜΕΙΟ, Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΞΕΝΑΚΗ -ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ, ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ)

    Στην τεχνική διεύθυνση:

    Τάσος Παπαϊωάννου (Τεχνικός Διευθυντής - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ)

    Στην χορογραφία – σκηνοθεσία:

    Φώτης Νικολάου (Βοηθός Χορογράφος - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ)
    Τίνα Παπανικολάου (Βοηθός Σκηνοθέτη - σε όλες της παραγωγές της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ από το 1993)
    Αγγελική Στελλάτου (Βοηθός Χορογράφου - ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ, Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ, ΜΗΔΕΙΑ• Βοηθός Σκηνοθέτη - ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ)


    Τις παραστάσεις της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ ερμήνευσαν:

    Τάσος Αλεξιάδης, Χρήστος Αλιφέρης, Γιώργος Βουτυρόπουλος, 'Ολγα Γερογιαννάνκη, Γιάννης Γιαπλές, Κώστας Γράβος, Μάρω Γρηγορίου, Γιάννης Δέμης, Βάλια Δημητρακάκη, Δώρος Δημοσθένους, Γιάννης Διαμαντόπουλος, Νίκος Δραγώνας, Τζένη Δριβάλα, Σταύρος Ζαλμάς, Πωλ Ζαχαριάδης, Αλφρέδος Ζήνης, Άρης Θεοδωρόπουλος, Γιάννης Θεοχαρόπουλος, Αντώνης Ιορδάνου, Κώστας Ιωαννάτος, Νίκος Καλογεράκης, Ανδρέας Καρακότας, Γιώργος Καρδάκος, Γίτσα Καρελλά, Δημήτρης Κασιάρης, Μάτα Κατσούλη, Νίκος Κόδρος, Παναγιώτης Κοτρωνάρος, Αντώνης Κουτρουμπής, Νικόλας Κυπαρισσός, Μιχάλης Λαγκουβάρδος, Γρηγόρης Λαγός, Ελευθερία Λαγουδάκη, Όλια Λαζαρίδου, Παναγιώτης Λάμπρου, Πηγή Μαραγκοπούλου-Σεϊρλή, Γιώργος Μάτσκαρης, Άγγελος Μέντης, Στάθης Μερμίγκης, Βασίλης Μήτσιου, Θωμάς Μιχαηλίδης, Παναγιώτης Μίχας, Πέτρος Μπάζος, Δημήτρης Μπακάλης, Χρήστος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπουραζάνης, Άντζελα Μπρούσκου, Μιχάλης Ναλμπάντης, Αλέξανδρος Νιάγκος, Στέφανος Νικολαΐδης, Φώτης Νικολάου, Ζουζού Νικολούδη (ειδική εμφάνιση), Γιάννης Νταλιάνης, Ντίνος Ξανθόπουλος, Ζωή Πανερίτη, Κατερίνα Παπαγεωργίου, Βαγγέλης Παπαδάκης, Κωστής Παπαδάκης, Μιχάλης Παπαδόπουλος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Τάσος Παπαϊωάννου, Ελισάβετ Παπακωνσταντίνου, Τίνα Παπανικολάου, Μιχάλης Παπαντωνάκης, Γιάννος Περλέγκας, Φωτεινή Πίττα, Γιάννης Ποταμούσης, Τάκης Πουλόπουλος, Μάτα Σακκά, Ξένια Σεβαστού, Σταυρούλα Σιάμου, Θανάσης Σολωμός, Φώτης Σπύρος, Αγγελική Στελλάτου, Δημήτρης Σωτηρίου, Γιώργος Ταβουλάρης, Νίκος Ταζάρτες, Έλενα Τοπαλίδου, Κώστας Τσιβελέκας, Δήμος Τσιγκάκος, Γιάννης Τσούπας, Νίκος Χατζής, Hamilton Monteiro


    Φωτογράφοι παραγωγών της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ:

    Ν. Γιαννακόπουλος, Ξενοφών Δημητρόπουλος, Νίκος Δραγώνας, Γιάννης Κανελλόπουλος, Νίκος Κατσουλάρης, Πάνος Κοκκινιάς, Αλέξης Μπίστικας, Αλέξανδρος Νιάγκος, Λεωνίδας Παπαδόπουλος, Δημήτρης Παπαϊωάννου, Τίνα Παπανικολάου, Λίλη Πεζανού, Πλάτων Ριβέλλης, Δάφνη Ρόκου, Μαριλένα Σταφυλίδου, Ανδρέας Σχοινάς, Σωκράτης Σωκράτους, Λίλα Σωτηρίου, Μ. Τσιμπερόπουλος, Ντίνα Τσίχλη, Daniel Anast, Salvatore Dicorato, Stefanos


    Συμπαραγωγές:

    Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας (ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ)
    Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ)
    Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ)
    Η παραγωγή ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ έγινε σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο.


    Αναθέσεις έργων:

    Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (ΜΝΗΜΕΙΟ)
    Ίδρυμα Ιωάννη και Ευτέρπης Τοπάλη του Πανεπιστημίου Πατρών (ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS)
    Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Ορέστεια Ξενάκη – ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ)
    Οργανισμός Μεγάρου Μουσικής Αθηνών (Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΆΡΤΑΣ)
    Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (ΜΗΔΕΙΑ)
    Φεστιβάλ Άργους (ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ)


    Εμφανίσεις

    Στην Ελλάδα, η ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ εμφανίστηκε στα εξής Φεστιβάλ:

    1990
    1ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Εκφραστικού Χορού, Θέατρο Φιρκά (Χανιά)  - ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS

    1995
    Φεστιβάλ Επιδαύρου, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου - ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΞΕΝΑΚΗ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ

    1996
    2ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, Αμφιθέατρο Κάστρου - ΜΗΔΕΙΑ
    4ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Εκφραστικού Χορού, Θέατρο Ανατολικής Tάφρου, (Χανιά) - ΜΗΔΕΙΑ
    1η Συνάντηση για το Μουσικό Θέατρο (Αρχαία Δημητριάδα, Βόλος) - ΜΗΔΕΙΑ
    Φεστιβάλ Άργους, Αρχαίο Θέατρο Άργους - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
    Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας, Αρχαίο Ωδείο Πατρών - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ Γκριμμ

    1997
    Θεατρική Άνοιξη Θεσσαλονίκη, Θέατρο Αμαλία - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
    3ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, Αποθήκη Λιμενικού - ΜΝΗΜΕΙΟ

    1998
    4ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, Αμφιθέατρο Κάστρου - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
    12ο Αναγεννησιακό Φεστιβάλ Ρεθύμνου - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ

    1999
    5ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, Αμφιθέατρο Κάστρου  - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ

    2000
    VideoDance 2000, Θέατρο Ήβη (Αθήνα) - ΜΝΗΜΕΙΟ και ΤΡΑΓΟΥΔΙ '99 (χορογραφία από την ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ)

    2001
    Sani Festival (Χαλκιδική) - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ
    7ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, Αμφιθέατρο Κάστρου - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ


    Στην Ελλάδα, η ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ εμφανίστηκε στους εξής χώρους:

    1987
    Ελεύθερο Κέντρο Τεχνών (Αθήνα) - ΤΟ ΒΟΥΝΟ
    Χάλκη - ΤΟ ΒΟΥΝΟ, ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ
    Σχολή Καλών Τεχνών (Αθήνα) - ΤΟ ΒΟΥΝΟ, ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ

    1988
    Παλαιό Εργοστάσιο Σαπωνοποιίας Ελευσίνας - ΤΟ ΒΟΥΝΟ, ΔΩΜΑΤΙΟ Ι
    «Εργοστάσιο» (Αθήνα) - ΔΩΜΑΤΙΟ Ι, ΔΩΜΑΤΙΟ ΙΙ

    1990
    Πανεπιστήμιο Πατρών - ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS
    Ανεμοθέατρο (Μύκονος) - ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS
    Εργαστήριο Ανδρέα Θεοδωράκη (Ρέθυμνο) - ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS

    1991
    Κτίριο Καλλιτεχνών (Αθήνα) - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
    Θέατρο Πέτρα (Πετρούπολη, Αθήνα) - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

    1992
    Κτίριο Καλλιτεχνών (Αθήνα) - ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ

    1993
    Αλεξανδρούπολη - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
    Κομοτηνή - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
    Ιωάννινα - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
    Κατερίνη - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

    1994
    Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ (Αθήνα) - ΜΗΔΕΙΑ
    Υψικάμινος (Πάτρα) - ΜΗΔΕΙΑ
    Αρχαίο Θέατρο Άργους - ΜΗΔΕΙΑ

    1995
    Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Δημήτρη Μητροπούλου - Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΆΡΤΑΣ
    Παλαιό Εργοστάσιο ΔΕΗ (Νέο Φάληρο, Αθήνα) - ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

    1996
    Φέρρες - ΜΗΔΕΙΑ
    Κομοτηνή - ΜΗΔΕΙΑ
    Αμφιθέατρο Μελίνα Μερκούρη (Βέροια) - ΜΗΔΕΙΑ
    Θέατρο Δάσους (Θεσσαλονίκη) - ΜΗΔΕΙΑ
    Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη (Αθήνα) - ΜΗΔΕΙΑ
    Ινστιτούτο Goethe (Αθήνα) - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
    Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη (Αθήνα) - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ

    1997
    Δημοτικό Θέατρο Αθηνών - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
    Δημοτικό Θέατρο Βέροιας - ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
    Θέατρο Κοτοπούλη-Ρεξ (Αθήνα) - ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ
    Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, Αίθουσα Δημήτρη Μητροπούλου - Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
    Θέατρο Ιλίσια (Αθήνα) - Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

    1999
    Θέατρο Χώρα (Αθήνα) - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ
    Αρχαίο Ωδείο Πάτρας - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ

    2000
    Θέατρο Χώρα (Αθήνα) - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ
    Δημοτικό Θέατρο Παπάγου (Αθήνα) - ΜΗΔΕΙΑ
    Θέατρο Νίκος Καζαντζάκης (Ηράκλειο) - ΜΗΔΕΙΑ

    2001
    Θέατρο Ήβη (Αθήνα) - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

    2002
    Δημοτικό Θέατρο Παπάγου (Αθήνα) - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ


    Η ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ εμφανίστηκε στα εξής διεθνή Φεστιβάλ:

    1987
    3η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου (Βαρκελώνη, Ισπανία) - ΤΟ ΒΟΥΝΟ, ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ

    1988
    4η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου (Μπολόνια, Ιταλία) - ΔΩΜΑΤΙΟ Ι, ΔΩΜΑΤΙΟ ΙΙ

    1992
    ΕΧΡΟ ’92 (Σεβίλλη, Ισπανία) - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
    6η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου (Βαλένθια, Ισπανία) - TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

    1993
    Φεστιβάλ Santarcangelo (Santarcangelo, Ιταλία) -TΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

    1998
    EXPO ’98, Anfiteatro na Doca (Λισσαβώνα, Πορτογαλία) - ΜΗΔΕΙΑ
    8η Μπιενάλε Χορού της Λυών («Mediterranea»), Théâtre de la Croix-Rousse (Γαλλία) - ΜΗΔΕΙΑ
    Μέρες Θεάτρου 1, Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας (Κύπρος) - ΜΗΔΕΙΑ
    Μέρες Θεάτρου 1, Αμφιθέατρο Παττίχειο (Λάρνακα, Κύπρος) - ΜΗΔΕΙΑ

    1999
    12ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καννών (Γαλλία) - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ
    Μέρες Θεάτρου 2, Δημοτικό Θέατρο Λευκωσίας (Κύπρος) - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ
    Μέρες Θεάτρου 2, Θέατρο Ριάλτο (Λεμεσός, Κύπρος) - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ

    2000
    12ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεάτρου Κωνσταντινούπολης, Atatürk Cultural Centre, Grand Hall (Τουρκία) - ΜΗΔΕΙΑ
    Φεστιβάλ Ιερουσαλήμ - DancEuropa, Gerard Bechar Theatre (Ιερουσαλήμ, Ισραήλ) - ΜΗΔΕΙΑ
    DancEuropa, Suzanne Dellal Center (Τελ Αβίβ, Ισραήλ) - ΜΗΔΕΙΑ
    Φεστιβάλ Σαν Μαρίνο - ΜΗΔΕΙΑ


    Οι διεθνείς εμφανίσεις της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ έγιναν στα εξής θέατρα:

    1993
    Koninklijke Nederlandse Schouwburg (Αμβέρσα - Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 1993, Βέλγιο) – ΜΗΔΕΙΑ

    1998
    Riverside Studios (Λονδίνο, Μεγάλη Βρετανία) - ΜΗΔΕΙΑ
    Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο (Λεμεσός, Κύπρος) - ΜΗΔΕΙΑ

    1999
    Anderson Center for the Arts, Concert Theater, Binghampton University (Νέα Υόρκη) - ΜΗΔΕΙΑ
    Performing Arts Center, Albany University (Νέα Υόρκη) - ΜΗΔΕΙΑ
    The Performing Arts Center, Purchase College (Νέα Υόρκη) - ΜΗΔΕΙΑ

    2001
    Riverside Studios (Λονδίνο, Μεγάλη Βρετανία) - ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ


    Συμμετοχή της ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ σε παραγωγές όπερας:

    Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ (παραγωγή του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, 1999)
    LA SONNAMBULA (παραγωγή του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, 2000)


    Η ΟΜΑΔΑ ΕΔΑΦΟΥΣ τιμήθηκε με τα εξής βραβεία:

    ΜΗΔΕΙΑ (1993)
    Κρατικό Βραβείο Χορού «Καλύτερης Χορογραφίας»

    ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ (1999)
    Κρατικά Βραβεία Χορού «Καλύτερης Παραγωγής» και «Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας» (Αγγελική Στελλάτου)

    ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ (2001)
    Κρατικό Βραβεία Χορού «Καλύτερης Παραγωγής»


    Χορηγοί ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΔΑΦΟΥΣ

    Τακτικοί Χορηγοί:

    Υπουργείο Πολιτισμού (1992-2001)
    Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου (1991-2001)

    Χορηγοί:

    Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς
    ΔΕΗ
    Εθνικό Θέατρο
    Εθνικό Ίδρυμα Νεότητας
    Εθνική Τράπεζα Ελλάδος
    Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων

    MEGA
    Όμιλος Επιχειρήσεων Μαρινόπουλος
    Όμιλος Εταιριών ΙΝΤΡΑΚΟΜ

    Οίκος ΝΙΚΟΤΙΑΝ
    Εκδόσεις ΙΣΤΟΣ
    Κορρές Φυσικά Προϊόντα
    LEXIKON
    Μουσική και Μουσικοί
    Τάσος Μελετόπουλος
    Αrtisti Italiani


  • 2011   ΜΕΣΑ
    2010   Κ.Κ.
    2010   ΟΜΗΡΟΥ ΗΛΙΑΔΑ - ΡΑΨΩΔΙΑ Δ
    2009   ΠΟΥΘΕΝΑ
    2009   HEAVEN LIVE - AB2
    2008   ΜΗΔΕΙΑ(2)
    2006   2
    2005   BLACK BOX
    2005   ΠΡΙΝ
    2004   ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΘΗΝΑ 2004
    2004   ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΑΘΗΝΑ 2004
    2001   ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
    2000   ΠΑΡΑΜΥΘΙ
    2000   LA SONNAMBULA
    1999   ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ
    1999   Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ
    1998   ΔΕΝΤΡΟ
    1998   ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ
    1997   Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ
    1997   ΜΝΗΜΕΙΟ
    1997   ΔΡΑΚΟΥΛΑΣ
    1996   ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ ΓΚΡΙΜΜ
    1995   ΝΕΦΕΛΗ
    1995   ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ
    1995   ΟΡΕΣΤΕΙΑ ΞΕΝΑΚΗ - ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΙΣΧΥΛΟΥ
    1995   Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΤΟ ΓΕΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ
    1993   ΜΗΔΕΙΑ
    1992   ΦΕΓΓΑΡΙΑ
    1991   ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
    1990   ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ RICHARD STRAUSS
    1988   ΔΩΜΑΤΙΟ II
    1988   ΔΩΜΑΤΙΟ Ι
    1987   ΤΟ ΑΔΙΑΒΡΟΧΟ
    1987   ΤΟ ΒΟΥΝΟ


  • 2017
    Δημήτρης Παπαϊωάννου τιμήθηκε με το ειδικό βραβείο των 16ων Ευρωπαϊκών Βραβείων Θεάτρου, στην Ρώμη στις 17 Δεκεμβρίου 2017. Είναι ο πρώτος Έλληνας καλλιτέχνης που βραβεύεται στην τριαντάχρονη ιστορία του θεσμού.
    «Ο Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Θεατρικού Βραβείου, ομόθυμα με το Συμβούλιο, αποφάσισαν να απονείμουν Ειδικό Βραβείο στον Δημήτρη Παπαϊωάννου.Ένα βραβείο που επάξια αρμόζει στον σκηνοθέτη και εικαστικό, υποψήφιο ήδη από το 2007, του οποίου η φήμη και το κύρος έχουν ανέλθει στην κορυφαία στάθμη του Ευρωπαϊκού θεάτρου, τα τελευταία χρόνια. Τέτοιου είδους συνεισφορές έχουν τόσο μεγάλη σπουδαιότητα για μας που θεωρούμε την απονομή αυτού του Ειδικού Βραβείου επείγουσα ανάγκη, επάξια αναγνώριση και πρέπουσα τιμή».

    2015
    Το ORIGINS, η Τελετή Έναρξης των Πρώτων Ευρωπαϊκών Αγώνων - Μπακού 2015  σε σύλληψη, εικαστικό σχεδιασμό και σκηνοθεσία του Δημήτρη Παπαϊωάννου, τιμήθηκε με έξι υποψηφιότητες στα φετινά Βραβεία Emmy: σκηνοθεσία - σκηνικά - μουσική - φωτισμούς -κοστούμια - ήχο.
    Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ήταν υποψήφιος για δύο Βραβεία Emmy στις κατηγορίες «Outstanding Directing Special Class» και «Outstanding Art Direction / Set Decoration / Scenic Design».

    Χορογράφος της Χρονιάς 2015 από το ιταλικό περιοδικό Danza&Danza, μετά από τις παρουσιάσεις του STILL LIFE στο Μιλάνο και το Κάλιαρι, και της ΠΡΩΤΗΣ ΥΛΗΣ στη Βιτσέντζα το 2015.

    2007

    Πρώτο βραβείο «Καλύτερου Σκηνοθέτη» στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού του Αθηνοράματος για το "2"

    Απονομή τίτλου «Homo Hellenicus» από το Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών

    2005
    Του απονεμήθηκε Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας για εξαιρετικό καλλιτεχνικό επίτευγμα στις ΤΕΛΕΤΕΣ ΈΝΑΡΞΗΣ ΚΑΙ ΛΗΞΗΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΑΘΗΝΑ 2004

    2001
    Το ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ απέσπασε το βραβείο «Καλύτερης Παραγωγής» στα Κρατικά Βραβεία Χορού

    1999
    Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΙΨΑ απέσπασε το βραβείο «Καλύτερης Παραγωγής» στα Κρατικά Βραβεία Χορού

    1994
    Η ΜΗΔΕΙΑ απέσπασε το βραβείο «Καλύτερης Χορογραφίας» στα Κρατικά Βραβεία Χορού

    1990
    Κέρδισε το πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό εικονογράφησης που προκήρυξε η RTM (Εταιρεία Συγκοινωνιών της Μασσαλίας) στην 4η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών της Ευρώπης και της Μεσογείου, Μασσαλία για το comic ΈΝΑ ΚΑΛΟΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟ ΠΛΑΝΟ

  • 1995 μέχρι σήμερα
    Μέλος της Τιμητικής Επιτροπής του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας

    1994 μέχρι 1995
    Μέλος του Διοικητικό Συμβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος

    1994 μέχρι 1995
    Δίδασκε κίνηση στο Τμήμα Θεάτρου του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης